Wonen in Lima

For translation in English, please scroll down to the second part.

Lieve lezers,

Al verschillende keren hebben we ons laten verrassen door de ongekende hoge zonkracht in Lima. Natuurlijk merk je dat niet direct, maar 's avonds des te meer. Je ziet je rode wangen en je voelt de warmte in je nek en hals. Ik heb eens even ‘gegoogled’ hoe dat nu eigenlijk zit.

Lima heeft een subtropisch woestijnklimaat. Al de tijd dat we hier nu zijn, ruim 2 maanden, heb ik nog maar één regenbuitje mee gemaakt. De straat werd er nauwelijks nat van. Het klimaat wordt sterk bepaald door de koude oceaanstroom die langs de kust loopt. Deze tempert de hitte van de tropische zon en zorgt tegelijkertijd voor een hoge vochtigheidsgraad. Het Andesgebergte zorgt er dan weer voor dat de tropische stormen van het Amazonewoud niet tot aan de kust komen. Hierdoor regent het bijna nooit in Lima!!!

De gemiddelde regenval per jaar is 2 tot 6 cm. De geografische ligging van Lima zorgt er dus voor dat er een gematigd klimaat is. Het is er nooit heel koud of te heet. Het regent er niet en toch is de luchtvochtigheid erg hoog.

Op dit moment is het dus zomer. De scholen zijn dicht, want het is zomervakantie. De temperaturen schommelen tussen de 22 en 26 graden. Hoe dichter bij de kust, hoe frisser de lucht. Hoe meer inlands, hoe warmer de dagen en nachten zijn. Maar als de zon schijnt is het ineens echt heel warm en je bent dan in een paar minuten verbrand. Beetje wennen dus....

Ook met de zon achter de wolken is de UV straling hoog. Tijdens de zomer kan dit gaan tot tot een zonkracht van 15, een ongekend hoog getal met weinig plekken wereldwijd waar dit nog hoger is. En in de winter reikt het soms tot een verrassende zonkracht van 10.

In het kindertehuis waar ik als vrijwilliger werk en waar 80 jonge kinderen verblijven, worden de kinderen ingesmeerd met zonnebrand als ze buiten gaan spelen. De beschermingsfactor is 55!! (op de centrale waar Dik werkt, wordt creme met factor 100 uitgereikt). Ze spelen onder een overkapping, dus ze komen heel weining in de zon. Maar zelfs onder de overkapping is de UV straling hoog.

Van april tot november overheerst de koude Humboldt-golfstroom die langs de kust voor een hardnekkige mistlaag zorgt. Ga je meer landinwaarts dan laat de zon zich weer zien. De periode van juni tot en met oktober is het erg grijs en mistig. De zon laat zich dan bijna niet zien.

Ik ben dus blij dat we in de zomer in Lima zijn. Precies de goede periode wat klimaat betreft. Ook nu in de zomer is er regelmatig mist. Dat levert heel mooie plaatjes op als ik over de Malecon (boulevard of promenade) loop. De mist komt over zee aanzetten en dat is erg mooi om te zien.

We wonen in de wijk Miraflores en dit is één van de mooiste, schoonste en veiligste delen van Lima. Van oorsprong was het een gemeenschap aan het strand buiten de stad, maar Miraflores is uitgegroeid tot het hart van het toerisme, internationale zaken en entertainment. Voor ons dus prima om er te wonen.

De eerste twee maanden zitten er al weer op en ik kan zeggen dat het ons heel goed bevalt. Wat wij erg lekker vinden, is het wandelen buiten. De straten zijn schoon en er is echt gedacht aan de voetgangers. Dat is wel even anders dan Bangalore en Bangkok.

Het meisjeshuis waar ik met Giannina, onze huisbaas, naar toe ga bezoeken we nu iedere dinsdagochtend omdat het vakantie is (buiten de schoolvakantie gaan we er s’middags, na schooltijd naar toe). We gaan dan creatieve activiteiten doen met de meisjes. Als we aankomen worden we super welkom geheten door de meiden die ons uitgebreid knuffelen.

De vrijwilligers hebben een groep gevormd van ongeveer 12 vrouwen.
De naam van de groep is: 'Semillas De Alegría' wat zoiets betekent als 'Zaden van Vreugde'.
Binnenkort gaan de dames een dagje uit en ik ben ook uitgenodigd! Erg leuk natuurlijk!

De kinderen zijn blij als we komen. Ze krijgen aandacht en liefde en dat is natuurlijk heel fijn voor hen!! Deze groep vrouwen behandelen deze kids als hun eigen kinderen en dat is heel mooi om te zien! Er is een mooi logo gemaakt waaruit je kunt zien dat deze vrouwen liefde willen geven. En wat is er mooier!

Ik vind het wel heel jammer dat ik geen Spaans spreek, dat maakt het contact met de meisjes lastig.

Het andere tehuis waar ik met Margarita naar toe ga, beleef ik nu als iets positiever. Ik heb nu een paar keer gewerkt met telkens verschillende verzorgsters. De eerste die ik meemaakte was nogal een domper; de kinderen werden nogal liefdeloos behandeld. Meer alsof ze ‘een ding’ waren. Gelukkig bleken de andere verzorgsters anders en gaven de kinderen meer liefde en aandacht. Ik kom er straks nog even op terug.

Als ik 's morgens om 9 uur binnen kom, is de verzorgster bezig om de kinderen een voor een te verschonen en aan te kleden. De anderen moeten dus op hun beurt wachten en dat doen ze in hun ledikantje. Daar ligt wat speelgoed en zo wachten ze tot ze aan de beurt zijn. Als ik binnen kom, ga ik wat met hen spelen, probeer ze aan het lachen te maken. Een paar weken geleden heb ik een paar boekjes gekocht en dat vinden ze echt heel leuk!

Sommigen roepen naar de verzorgster dat ze nu wel geholpen willen worden, want dan mogen ze uit hun bedje. Maar als je in je eentje 7 kinderen een schone luier om moet doen en hen aan moet kleden, ben je wel even bezig......

Als ze allemaal aangekleed zijn, is het ongeveer 10 uur en dan haal ik fruit uit de keuken. De kinderen zitten op de grond en zo eten ze hun fruit op. Soms zijn het perziken, bananen of een soort passion fruit (Granadilla). Daarna mogen ze naar buiten waar ook de andere kinderen komen. Er is een soort van klimrek met een glijbaantje, ballen en trampoline. Het is niet allemaal even veilig. Aan de muur zit een brandblusser waar de kids zo bij kunnen komen want het deurtje is kapot. Niemand die daarop let.

Onderling wordt er zo nu en dan gevochten en kinderen bijten elkaar. Als kind leer je om goed voor je zelf op te komen, anders wordt je speelgoed zo weer afgepakt. Dat is erg triest, als je al zo jong voor je zelf op moet komen.

Er is te weining tijd om de kinderen echt op te voeden, om met ze te praten. Dat vind ik ook triest om te zien. De kinderen die op dit speelplaatsje spelen zijn hooguit 3 jaar. Een heel aantal moet nog leren lopen of zitten nog in een wipstoeltje.

Om ongeveer half 12 gaan ze weer naar hun kamer en worden direct weer in hun bedje gezet. Schoentjes gaan weer uit en dan worden alle kids hun handjes en gezichtjes gewassen. Een hele klus als je verzorgster bent en dat bij 7 kinderen moet doen. Ik, als oma, vind het ook een hele klus! Heb et ook al een paar keer gedaan.

Het is leuk om een beetje tijd te besteden aan het handen en gezichtjes wassen, maar als je dat bij 7 kinderen moet doen, kan dat niet want daar is natuurlijk geen tijd voor!!
Terwijl ik de kinderen een voor een naar de badkamer neem, gaat de verzorgster weer luiers verschonen als dit nodig is. Dat ruik je dan meestal wel!

Dan is het lunchtime. Vanuit de centrale keuken worden er 7 kleine plastic bordjes eten op gehaald met een grote plastic fles met drinken. Buiten staan kinderstoelen die binnen worden gezet en dan krijgen de kinderen hun eten. Dat kan natuurlijk niet allemaal tegelijk! Soms per twee of drie. De anderen moeten dan weer op hun beurt wachten en vallen dan regelmatig in slaap, want ze zijn nog steeds in hun bed. Als het dan hun beurt is, worden ze weer wakker gemaakt om te eten. Dat vinden de kinderen niet altijd leuk, dus het gevolg is dat ze niet willen eten of beginnen te huilen. Heel erg sneu voor deze kinderen als je zo op moet groeien.

Nog even terug komend over de verzorgsters. Op mijn eerste en tweede dag had ik dezelfde verzorgster. Ze gaf bevelen aan de kinderen, propte het eten met grote scheppen naar binnen en sprak met stemverheffing tegen hen. Van een gewoon gesprek met de kinderen was geen sprake! Ik vond het echt afschuwelijk; zag helemaal niets van liefde!

Inmiddels heb ik met drie andere verzorgsters gewerkt en die doen dit werk, wat echt niet gemakkelijk is, met meer liefde. Per groep van 6 of 7 kinderen zijn er vier verzorgsters die om de beurt een dienst draaien. Er zijn twaalf kamers waarvan er 2 zijn voor kinderen met een verstandelijke beperking.

In totaal zijn er 80 kinderen, waarvan de meesten verlaten zijn door hun ouders. Kinderen worden op de vuilnisbelt of op straat gevonden door de politie! Ook komt het voor dat kinderen gewoon achter gelaten worden in het ziekenhuis! Voor ons zijn dit ongelooflijke verhalen, maar helaas hier in Peru gebeurt dit heel regelmatig. In Lima alleen al zijn er nog veel meer van deze kinderhuizen!!

Als de kinderen vijf jaar zijn gaan ze naar een meiden of jongenshome tot ze 15 zijn. Het tehuis voor meisjes, waar ik ook kom, is van dezelfde instelling. Op hun 15e moeten ze weer verhuizen naar een andere plek tot ze 18 jaar zijn en daarna moeten ze voor zichzelf gaan zorgen. Wat een vreselijke situatie voor deze kinderen!! Opgroeien zonder liefhebbende ouders en familie is een groot drama!! En de kinderen zijn onschuldige slachtoffers!! Op jonge leeftijd zijn ze zich dit nog niet bewust, maar later des te meer!

Ik moet eerlijk zeggen dat het emotioneel heel zwaar voor mij is! Op een enkeling na, doen de verzorgsters wat ze kunnen, maar 7 kinderen verzorgen kun je niet alleen. De instelling is erg blij met vrijwilligers, maar het haalt het niet bij een heel gewoon gezin met een vader en moeder die intens van hun kind houden en tijd aan hen besteden. Maar dat beeld is mij wel ingegeven vanuit mijn Nederlandse, misschien wat traditioneel ingestelde maatstaf.

Inmiddels heb ik wat andere culturen in de wereld meegemaakt zoals in Azie en nu Zuid Amerika en kom steeds meer tot de ontdekking dat er een groot verschil is tussen arm en rijk. De minder bedeelden stellen andere prioriteiten waarbij kinderen helaas veelal het onderspit delven. De hogere sociale klassen kunnen hun kinderen in alles voorzien en laten dat ook graag zien.

In Azie zowel als Zuid Amerika en zeker ook nog in andere continenten zijn verschillen veel groter dan in Europa. Ik geloof niet we in Nederland kinderarbeid kennen en dat er gebedeld wordt bij stoplichten. Ik zou hier graag nog veel meer over willen zeggen, misschien een andere keer.

In de weekenden gaan we zo nu en dan op onderzoek uit in Lima. Dan voelt het of we even op vakantie zijn! In het oude centrum van de stad, Lima Downtown genoemd, staan fantastische gebouwen met een oude historie. Downtown Lima staat op de Unesco-werelderfgoedlijst! Kort geleden hebben we ook een pre-historische plek bezocht waar je ruines kunt bezichtigen uit het pre-inca tijdperk. Met een mooie naam heet het: "Huaca Pucllana". De Engels sprekende gids was helaas lastig te verstaan.

Bijna 4 maanden geleden ben ik uit Nederland vertrokken en natuurlijk mis ik altijd mensen die me lief en dierbaar zijn. Al een paar weken zit ik in de bekende 'spagaat'. Zal ik nog even voor een paar weken terug gaan?

JA!!! Mijn ticket is geboekt en op zondagavond 11 februari hoop ik naar Nederland te vliegen!!

Tot gauw!!!

liefs, Hermien

-------------------------------------------------
English translation:

Beloved friends

The climate in Lima already surprised several times. The ultra-violet (UV) radiation is extremely high. It takes a few minutes only before you turn up red as as a tomato. Even if there are clouds the UV radiation is strong and we are still not used to it.

During summer the UV radiation reaches a number of 15 and during wintertime it can also be very high, even up to 10. During wintertime there is a lot of fog. So the days are very grey (more than 50 shades) and the sun will not show itself all day.

Rainfall in Lima is at a bare minimum with an average between 20 and 60 mm of rain annualy. It is rated as a dessert climate. During summer the temperature shows somewhere between 22-26 °C and during winter it is between 18-20 °C.

I am happy with the summertime in Lima. This week it was raining a little bit for the first since we are in Lima but it was not enough to use the wipers of the windscreen. It was easy to count the number of drops per square meter.

In the childrenhome were I work as a volunteer, twice a week with Margarita, the caretakers are using a cream with factor 50 to protect the children against the sun, even as they are playing under a kind of roof.

The job for the caretakers in the home for the todlers the job is quite demanding and tough. Most of the time she is alone and she has to do a lot of things for 7 children. For the kids it is sad, because there is not enough time to give love and attention and also to communicate with the children.

When all the kids are dressed it is time to eat fruit. At that time, I will go out to fetch the fruit and the caretaker can stay with the children. If there is no volunteer, the caretaker has to go to the kitchen and 7 children are left alone in the room for a while which is not okay at all.

Sitting on the floor they are eating their fruits and then it is playtime, outside the room. They have a playground where about 30 children are coming to play. The youngest children are also coming out of their rooms if there are enough volunteers. These kids are a less than a year old, sometimes up to a few months old. They like to learn walking, but they need a hand, of course.

At about 11.30-11.45 the children are going back to their room and the caretaker put the kids directly in their cot. All the hands and faces have to be washed before lunch and the volunteer (me in this case) goes to the kitchen to get the food. When there is time I will help with the washing.

For every room there are highchairs, so most of the time three children get food at the same time if I am there. It is really a lot of work! Some of the kids do not like to eat and the children who have to wait in their bed are falling asleep, because they are tired.

If it is their turn, you have to wake up them. How sad....... sometimes they are crying and they do not like to eat. What a sad situation....

If you have to feed 7 kids, you need at least some help, that is my idea. Now I understand very well that they love to have volunteers who can give some help, love and attention.

After lunch they are going back to their cot to take a nap and I am going home. I am really tired after a few hours.

For children is it really hard to grow up in a childrenhome. For me it is very sad to see this and I am thinking about the future of these children without lovely parents and family. At the moment they are not aware of this situation but later they will be aware of this sad start of their life.

Another issue is that if they are 5 years old, they have to move to another home where they can stay till they are 15 years old. Then for the last time they have to move again to another place till they are 18 year and then they have to take care for themselves. But how to live your life without family?? How sad and difficult for these children!!!!!

In the weekend we have time to explore Lima. The old part of Lima is on the World Heritage List. They call it "Downtown Lima". The first time I went there with Margarita and we visited the famous Basilica Cathedral of Lima. Very beautiful!

The buildings at the plaza's are very old, Spanish heritage, but still beautiful. If I am visiting Downtown Lima, it feels I am on holiday.
The last ten years, I am living in a kind of split; If I am abroad I am thinking about our children, grandchildren and mothers (my mother is 87, my mother-in law is 96 years old). If I am in the Netherlands Dik is alone and has to work. This split is not easy.......

A while ago I decided to go to the Netherlands for a few weeks. We already told our children and mothers. Of course they are very happy!! And so am I!!!

I love to meet our children and I love to spend time with our grandchildren. I very much look forward seeing them again!!!

With love,
Hermien




I