Een lach en een traan, deel 2 werkbezoek Colombo

Een lach en een traan, deel 2.

Mijn bezoek aan Colombo lijkt al weer erg lang geleden. De reden is dat we bijna 14 dagen op vakantie geweest zijn. We hebben weer een nieuw stuk van Thailand bekeken en we zijn beiden tot de slotsom gekomen dat Thailand een ontzettend mooi land is. Veel mensen weten dat natuurlijk al. Op de luchthaven is het altijd erg druk en je staat meestal wel een hele poos in de rij voor immigration.

Wij zijn met een auto naar de pier van Laem Ngop gereden om met de Ferry naar Koh Chang te varen. De autorit is ongeveer 5 uur. Voor de mensen die het niet kennen, dit is het tweede grootste eiland van Thailand, na Phuket en het ligt dichtbij de grens van Cambodja aan de Gulf of Thailand. Het is er behoorlijk heuvelachtig en soms is dat best een beetje eng als je op een scooter zit om het eiland te verkennen. Vroeger heb ik nooit brommer gereden, dus ben ik het ook niet gewend. Achterop bij Dik is me goed bevallen!

We hebben ook een weekje gezeild in de Golf van Thailand en dat was een super ervaring. We huurden een voor ons onbekende zeilboot en we zeilden in een onbekend gebied. Dik en ik hebben jaren, eerst met onze beide jongens en later samen, gezeild. We hebben dus best wel ervaring. Zeilen in de Golf van Thailand is toch echt even anders. Ten eerste zijn er geen jachthavens zoals wij gewend zijn. Dat betekent dat je in een baaitje moet ankeren voor de nacht. Dat betekent ook dat je niet even water kunt bunkeren of je accu’s op kunt laden via de walstroom. Er zijn ook geen winkels waar je bijvoorbeeld een lekker vers broodje kunt kopen. Van tevoren kun je een lijst van etenswaren opstellen die dan voor je gekocht wordt.

Al op de 2e dag hadden we pech. Gelukkig is Dik een techneut en toen hij zomaar water zag stromen binnen in de kajuit, had hij al snel door dat het om zoet water ging. Gelukkig maar! Het was de slang van de buitendouche die geknapt was. Hierdoor hebben we flink wat zoet water verloren, dus de rest van de dagen was het zoete water ‘op de bon’. Met heel weinig water wordt de afwas ook schoon en douchen deden we na even heerlijk te zwemmen, door ons af te spoelen met ieder anderhalf liter zoet water. Alles went, dus dit ook. Het werd een sport om zo weinig mogelijk water te gebruiken. We hebben genoten van deze tropische droom! Paradijselijke baaitjes, mooie strandjes met palmbomen, leuke eettentjes en natuurlijk heerlijk zeilen! Aan het eind hadden we nog water over, dus tijdens onze laatste douche hebben we alles maar op gemaakt.

We zijn inmiddels weer wakker geworden uit de mooie droom en Dik is al weer vertrokken voor zijn werk. Dit keer naar Colombo. Het plan is om een nieuwe elektriciteitscentrale te bouwen, pal naast de centrale waar Dik drie jaar gewerkt heeft. Ik heb nog even overwogen om mee te gaan, maar dat had niet veel meerwaarde. Ik ga nu dus nog even verder met het schrijven over mijn werkbezoek aan Colombo waarvan ik drie weken geleden terugkwam.

Een van de projecten die we altijd sponsoren is “Kusum Sevena”, een preschool voor sloppenwijkkinderen. Deze kinderen krijgen ook een maaltijd op school, want thuis is dat helaas niet altijd het geval. We hebben dus weer flink geshopt bij de supermarkt. Sister Sanjeewani heeft de leiding. Voor mij een makkelijk te onthouden naam, want onze geadopteerde zoon uit Sri Lanka heet Sanjeewa. Ze vertelde dat ze heel regelmatig ouderontmoetingen organiseert, waar ouders belangrijke informatie krijgen over de opvoeding, hygiene en beleefdheidsvormen. In de sloppenwijken is veel agressie, alcohol-en drugsmisbruik. Dit heeft natuurlijk grote gevolgen voor de kinderen! Wat een ellende! Wat sneu voor deze kinderen die zo opgroeien. Als daar je wiegje staat………….

Maureen kent een jonge vrouw, Padhmalatta, die getrouwd is met een drugsgebruiker en ze heeft twee kinderen. Ze is kort geleden verhuisd omdat ze de huur van hun huisje niet meer konden betalen en ze woont nu vlakbij “Kusum Sevena”. Een vrouw uit de buurt gaat met ons mee en wijst de weg. We komen terecht in een piepklein zelfgebouwd hutje, gemaakt van afvalmaterialen.

In de loop der jaren heb ik aardig wat gezien maar dit is echt ongelooflijk! Het is zo klein dat je er niet eens met 4 personen op de grond kunt slapen. Het hutje is gebouwd naast een riviertje dat vreselijk stinkt en natuurlijk ongedierte trekt. Wat afschuwelijk! Zonder dat de vader het ziet, geven we deze moeder geld zodat ze eten kan kopen voor haar kinderen. Maureen spreekt met haar af dat ze iedere maand een bedrag krijgt waar ze voedsel voor kan kopen. Gelukkig gaan de kinderen wel naar school, daar ben ik blij mee. Diep onder de indruk lopen we door de slums terug….. Pfff, dat is heftig!!

De dag erna gaan we naar het Elderly Home van “Salvation Army”. Altijd leuk om deze mensen weer te ontmoeten. We zijn een hele poos druk met het maken van een groepsfoto. We hebben er een hoop lol bij! Shanti, zij is verantwoordelijk voor dit home, vertelt dat ze voor de vrouwelijke bewoners een klein nachtkastje nodig hebben. Maureen en ik gaan nog even op pad, maar kunnen zo gauw niet iets vinden dat geschikt is. Dat moeten we dus maar even uitstellen. We geven nog wel geld, ongeveer 60 euro, om afwasrekken en melkpoeder te kopen.

We bezoeken Premilla. Zij heeft nierproblemen en zou eigenlijk een niertransplantatie moeten hebben. Voorlopig gaat ze twee keer per week naar het ziekenhuis voor een nierdialyse. Is ook erg kostbaar! Maar ja, geen ziektekostenverzekering, dus……. een heel groot probleem! Ze woont bij haar schoonzuster die voor haar en haar 2 kinderen zorgt. Ook hier wordt er aan buren, vrienden en zelfs onbekenden gevraagd om een kleine gift te geven om de nierdialyse te kunnen bekostigen. Iedere week heeft ze 17.000 rupee nodig, is ongeveer €105. Van HHH hebben we 20.000 rupee (125 euro) kunnen geven. Later horen we dat onze gift precies op tijd kwam om de dialyse van die avond te kunnen bekostigen. Pff...heftig.

Op de laatste dag ga ik nog even op bezoek bij Maureen en haar moeder. Ik noem haar “Amma”, betekent moeder. Het is zo’n lief mensje en ik ken haar al zo lang!! Maureen haar vader is heel jong overleden; haar moeder weet hoe moeilijk het is om als weduwe met kinderen te moeten overleven. Op deze laatste middag nemen we nog even de financien door. Maureen heeft nog een rekening liggen van medicijnen die ze gekocht heeft voor een zieke vrouw. Het is ongeveer 17 euro. Lijkt niet veel, maar voor veel mensen is dit echt een heel groot bedrag! Ik geef Maureen 16.000 rupee, ongeveer 100 euro, voor de jonge moeders en zwangere vrouwen van “Salvation Army” om extra gezonde voeding voor hen te kunnen kopen. Dat is voor ongeveer 4 maanden. Tegen die tijd kom ik wel weer terug!!

Echt fantastisch om jullie als donateurs te laten weten dat we, met al jullie geweldige hulp, €1928 hebben kunnen geven aan de minder bedeelden in Colombo!! Heel hartelijk bedankt!!
Ik heb het al vaker geschreven: konden jullie maar even om een hoekje kijken!!

Ga je op reis naar Sri Lanka en wil je projecten bezoeken, laat het me even weten, dan kan ik jullie in contact brengen met Maureen. Misschien ben ik er zelf, dat zou helemaal geweldig zijn! Mijn emailadres is: hermien@solcon.nl

Een warme knuffel,
Hermien

En blijf sponsoren alsjeblieft, want de nood is groot!

NL 46 INGB 0008 9724 68 tnv H.J. Hoogeveen ovv HHH

ps. Eindelijk heb ik ook de bijbehorende foto's kunnen plaatsen!!

ps. Op 26 maart heb ik ook nog het kindertehuis in Wattala bezocht met Ruwan, Tania en Maureen. In 2008 heeft Ruwan me met dit tehuis in aanraking gebracht. Altijd heel fijn om weer terug te komen en de kinderen te ontmoeten. Hansika, het oudste meisje van het home, is getrouwd en heeft een zoontje. Ruwan had haar even gebeld, dus zij was er ook met haar echtgenoot. Geweldig mooi om te zien hoe gelukkig ze is!!

Prya had net haar eerste menstruatie op deze dag en deze gebeurtenis wordt altijd gevierd in Sri Lanka; een nieuwe periode is aangebroken. Van kind ben je een jonge vrouw geworden!!